Το παιδί μου ακόμη κλαίει όταν πάει σχολείο, πώς μπορώ να το βοηθήσω;

Το παιδί μου ακόμη κλαίει όταν πάει σχολείο, πώς μπορώ να το βοηθήσω;

Η διαδικασία προσαρμογής είναι μία φυσιολογική διαδικασία που κάποιες φορές διαρκεί λίγο, κάποιες άλλες περισσότερο. Σημασία έχει να δώσουμε στο παιδί μας τον απαραίτητο χρόνο, ενώ παράλληλα χρειάζεται κι εμείς από την πλευρά μας να κάνουμε υπομονή, να παραμείνουμε ψύχραιμοι και αισιόδοξοι. Ας μην ξεχνάμε ότι η ανάγκη για προσαρμογή δεν αφορά μόνο τα παιδιά που φοιτούν πρώτη φορά στο σχολείο, αλλά αφορά και τα παιδιά που χρειάστηκε να βιώσουν σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά τους και να αλλάξουν τη σχολική ρουτίνα που είχαν συνηθίσει παλαιότερα.

Η μετάβαση σε ένα νέο περιβάλλον όπου ισχύουν διαφορετικοί κανόνες, υπάρχουν νέες προκλήσεις και συχνές συναναστροφές με διαφορετικά άτομα συνοδεύεται αρκετά συχνά από δυσκολίες, οπότε και η δική μας στήριξη παίζει καθοριστικό ρόλο. Συχνά στη μετάβαση αυτή τα παιδιά εμφανίζουν άγχος αποχωρισμού από τον έναν ή και τους δύο γονείς (ή φροντιστές) που συνοδεύεται από ανασφάλεια και έντονη ανησυχία για το νέο και άγνωστο περιβάλλον. Η αλλαγή αυτή μοιάζει σαν να πανικοβάλει τα παιδιά και η δική μας στήριξη παίζει πρωτεύοντα ρόλο.

Καθώς περνούν οι μέρες, το παιδί βιώνει συγκρουσιακά συναισθήματα, λύπη από τη μία που μας αποχωρίζεται και χαρά από την άλλη που πηγαίνει στο σχολικό περιβάλλον, στο οποίο ήδη έχει αρχίσει να βιώνει ευχάριστες εμπειρίες. Καθώς περνάει ο καιρός το παιδί αρχίζει να δημιουργεί κοινωνικές επαφές στο νέο περιβάλλον και τα θετικά συναισθήματα ενισχύονται από τις ολοένα και περισσότερες θετικές εμπειρίες αλλά και σχέσεις που αναπτύσσει με τους συμμαθητές και τους παιδαγωγούς του.

Χρειάζεται να έχουμε στο μυαλό μας ότι η περίοδος Σεπτεμβρίου-Δεκεμβρίου είναι ο απαραίτητος χρόνος που δίνουμε στα παιδιά να προσαρμοστούν, γι’ αυτό και δεν θα πρέπει να βιαζόμαστε. Εάν το παιδί ξεκινήσει να πηγαίνει στο σχολείο, δεν υποχωρούμε και δεν διακόπτουμε τη φοίτηση επειδή παρατηρούμε δυσκολίες στην προσαρμογή. Δείχνουμε αποφασιστικότητα και ψυχραιμία. Κάθε παιδί θέλει τον χρόνο του. Επιπλέον, είναι απαραίτητη η σταθερότητα των συνθηκών ή αλλιώς η διαμόρφωση σταθερής ρουτίνας κατά τη διάρκεια της περιόδου προσαρμογής. Αν είναι δυνατόν, δεν κάνουμε άλλες αλλαγές, όπως μετακομίσεις κ.ά.

Επίσης, η διαδικασία αποχαιρετισμού του παιδιού μας είναι ένα κομβικό σημείο για την ομαλή προσαρμογή του. Όταν λοιπόν αφήνουμε το παιδί στο σχολείο δεν πρέπει να παρατείνεται ο αποχαιρετισμός μας. Είμαστε τρυφεροί, σύντομοι και αποφασιστικοί. Δείχνουμε εμπιστοσύνη ότι όλα θα πάνε καλά και μεταδίδουμε το μήνυμα της ασφάλειας και της αισιοδοξίας. Τα παιδιά ελπίζουν ότι με τα κλάματα και τις φωνές θα κερδίσουν την απομάκρυνσή τους από το σχολείο, φεύγοντας ξανά με τους γονείς. Είναι σίγουρα αβάσταχτο να βλέπει ο γονιός το παιδί του να κλαίει και να τον παρακαλάει, αλλά θυμηθείτε ότι αν του δείχνετε ότι κατά βάθος δεν θέλετε να το αφήσετε, το μπερδεύετε και το αγχώνετε περισσότερο. Άρα, το να μάθετε να διαχειρίζεστε ό,τι αισθάνεστε μπροστά του, είναι πολύτιμο.

Τέλος, οι γονείς δεν θα πρέπει να τρομάξουν με το κλάμα, το θυμό ή τις διάφορες αντιδράσεις που μπορεί να εμφανίσει ένα παιδί. Είναι ο τρόπος του να εκφράσει αυτό που του συμβαίνει και έχει δικαίωμα σε αυτό. Δεν υπάρχει παιδί που να μην έχει τελικά προσαρμοστεί, εάν οι γονείς είναι αποφασισμένοι και έχουν υπομονή! Είναι πολύ βοηθητικό να είμαστε σε επικοινωνία με τους παιδαγωγούς που έχουν αναλάβει να φροντίσουν και διδάξουν το παιδί μας. Ένα παιδί που κλαίει και δυσκολεύεται κατά την αποχώρησή μας, αλλά σύντομα ηρεμεί και ακολουθεί το πρόγραμμα του σχολείου του έχει ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα που δεν πρέπει να υποτιμάται.

to paidi mou akomh klaiei gia to sxoleio


Το psygrams.com σέβεται την ιδιωτικότητά σας

Επιβεβαιώστε εάν αποδέχεστε την παρακολούθηση του Google Analytics. Μπορείτε επίσης να απορρίψετε την παρακολούθηση, ώστε να μπορείτε να συνεχίσετε να επισκέπτεστε τον ιστότοπό μας χωρίς να αποστέλλονται δεδομένα στο Google Analytics.