Τα παιδιά δεν χρωστάνε στους γονείς τους

Τα παιδιά δεν χρωστάνε στους γονείς τους

Σε πάρα πολλές κοινωνίες, ακόμα και σήμερα τα παιδιά χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση του οικογενειακού εισοδήματος, για τη φροντίδα των ηλικιωμένων, ή απλά για την ικανοποίηση απωθημένων των γονέων,  πολλές φορές εις βάρος των δικών τους επιθυμιών και της προσωπικής τους ζωής.

Η καλλιέργεια ενοχών υπό τη μορφή ενός χρέους το οποίο ποτέ δεν λήγει, έχει οδηγήσει πολλά παιδιά στην αέναη προσπάθεια ικανοποίησης των αναγκών του γονέα, με αντάλλαγμα την προσωπική τους ευτυχία. Αρκετοί γονείς συχνά υπενθυμίζουν τι έχουν κάνει για τα παιδιά τους δημιουργώντας συνθήκες ψυχολογικής ομηρίας, οι οποίες καταστέλλουν την αυτονομία και ατονούν τη διεκδίκηση της προσωπικής  εξέλιξης.

Όμως στην πραγματικότητα, τα παιδιά δεν χρωστούν σε κανέναν. Με τη γέννησή τους έκαναν δύο ανθρώπους γονείς, χαρίζοντάς τους ένα ανεπανάληπτο δώρο, χωρίς μάλιστα να μπορούν να τους επιλέξουν. Οι γονείς υποχρεούνται να τα αναθρέψουν και όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν από τα συναισθήματα αγάπης και σεβασμού που οικοδομούνται μέσα από τη σχέση που καλλιεργείται με το πέρασμα του χρόνου.

Η γέννηση ενός παιδιού, επειδή δύο ενήλικες το επέλεξαν δεν συνεπάγεται ότι τα παιδιά αποτελούν ιδιοκτησία του γονέα. Δεν συνεπάγεται ότι ο γονιός μπορεί να επιβάλλει τις απόψεις του ή τις επιθυμίες του με κανέναν τρόπο. Μάλιστα η πιο ύπουλη μορφή επιβολής είναι η καλλιέργεια των ενοχών, μία μορφή συναισθηματικής βίας με ισχυρότατες αρνητικές συνέπειες, που δύσκολα όμως γίνεται αναγνωρίσιμη και ακόμα δυσκολότερα αποτάσσεται από το παιδί.

Το «δώρο της ζωής» το οποίο πρόσφεραν οι γονείς στα παιδιά εξισώνεται απόλυτα με το «δώρο της γονεϊκότητας» το οποίο χάρισαν τα παιδιά στους γονείς. Όταν αυτό γίνει ξεκάθαρο, τότε η απουσία των παιδιών από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν ισοδυναμεί με ανυπαρξία σεβασμού ή ένδειξη αγνωμοσύνης. Μπορεί απλά να προτίμησαν να περάσουν αλλιώς τις γιορτές. Η συνειδητοποίηση της σπουδαιότητας της συναισθηματικής αυτονομίας των παιδιών και της ανηθικότητας των  χειριστικών συμπεριφορών είναι το θεμέλιο για τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας. Η ποιότητα της σχέσης είναι αυτή που θα οδηγήσει το παιδί κοντά στον γονιό του, όταν υπάρχει ανάγκη και όχι το επίπλαστο χρέος που του έχει επιβληθεί.

 

 

Τα παιδιά δεν χρωστάνε στους γονείς τους


Το psygrams.com σέβεται την ιδιωτικότητά σας

Επιβεβαιώστε εάν αποδέχεστε την παρακολούθηση του Google Analytics. Μπορείτε επίσης να απορρίψετε την παρακολούθηση, ώστε να μπορείτε να συνεχίσετε να επισκέπτεστε τον ιστότοπό μας χωρίς να αποστέλλονται δεδομένα στο Google Analytics.